Wednesday, November 11, 2009

मन राधेचे


श्यामल मेघांवरी त्या
सप्त रंगांची ऊधळण होते
मनी अचंभित राधा
निसर्ग नवलाते न्याहाळीते

फूलता विविध रंगी तो
मोरपिसारा त्या काननाते
इंद्रधनुष्यी मन राधेचे
झनक झनक थिरकते ....

किंचित चिंतित ती राधा
त्या सख्या हरिसी शोधिते
ना दिसता ती भय व्याकुळ
त्या कदंब डोही डोकाविते

थाम्बे तो मेघ ही वर्षता
अन् सूर्य ढगा आडुनी पाही ते
शामल कांति आकाशी दिसता
हर्षित राधा ती वेडावते

वेड्या त्या राधेसिं बघता
धुन मुरलीची उमटते
सुरेल धुन ती कानी पङता
गोकुळ हरिमय होई ते....

अन् मग .....

इंद्रधनुष्यी मन राधेचे
झनक झनक थिरकते ....

सुनील जोशी
१०/११/२००९

इथे मी स्वताला राधा स्थानी कल्पुन हां अनुभव घेण्याचा एक प्रयत्न केलेला आहे .प्रयत्न कृष्णार्पणमस्तु ..........

इन्द्र धनुष्यी मन माझे ........


सप्त रंगांची करीत ऊधळण
रथ रविराज जलदातुनी काढि
सुन्दर त्या मग प्रसन्न समयी
इन्द्र धनुष्यी मन माझे
झनक झनक थिरकत जाई ......

रंग मनाचे रंग धनुचे होती एकाकार
आपसुक अन् धुंद तनु ती घेई लयाकार
रंग सुरांचा सुरेख संगम असा असा होई
अन् मग इन्द्र धनुष्यी मन माझे
झनक झनक थिरकत जाई ......

प्रसन्न वारा, प्रसन्न समय तो
भरून उरे प्रसन्नता चहुकडे
आकाशातील इन्द्रधनुला सुर मुरलीचा अडे
अड़ता सुर मग इंद्रधनू ही गूढ़ आतुनी हसे
अन् मग इन्द्र धनुष्यी मन माझे
झनक झनक थिरकत जाई ......

सुनील जोशी
९/११/२००९

एक विनवणी

प्रणयातल्या त्या शपथा
आज तू आठवुनी जा
दिल्या घेतल्या वचनातें
आज तू निभवुनी जा

इष्कात धुंद मी अन्
इष्कात धुंद तू ही
उतरता धुंद आज ती
वायदे निभवुनी जा

प्रिये प्रियतमे सखे गं
गुंतलो असा मी
शोधुनी सापडे अता ना
वाट ती मुक्ततेची

विनवितो तुला गं
सखे आज वारंवार
अडकली आहे जी तुझ्यात
ती रात्र तू सोडवुनी जा
ती रात्र तू सोडवुनी जा............

सुनील जोशी
२/११/२००९

वसा आकाशाचा


लहानसा होतो ना तेव्हापासुनचं
तेव्हापासुनचं ना हे आकाश
मला मला खुप खुप भुरळ घालायचं

त्यात टीमटीमणारे ते तारे
त्या चांदण्या, तो शीतल चंद्र
आणि हजारो व्याट चा तो सूर्य

चंद्र आवडायचा ...............
मोठ्ठा असून पण कसा शांत
अगदी आई सारखा .. मायाळु

तो सूर्य मात्र सकाळ पासून
कसा लालेलाल ..तापलेला ..आग
अगदी बाबांसारखा... सदा तापलेला

पण आज कळताय ...
जगायला ह्या जगात
दोघे ही कसे जरुरीच ना....

तापलेला सूर्य बाबा
आणि शीतल चंद्र आई
दिवस अन् रात्री ....

सरून दिवस मग रात्र होते
तापल्यावर दिवसभर मगच
रात्री चंद्राची शीतलता मिळते

आता नाही आई ...
शांत शांत आई
शांत चित्ताने गेली
आकाशातल्या घरी

बाबा आहेत आता
ते आजही चालवतात
आकाशातला वसा

दिवसा तापलेल्या सुर्याचा
आणि हो रात्री चंद्राचा पण ....
आणि हो रात्री चंद्राचा पण ....

सुनील जोशी
३१/१०/२००९