हातावरचं पोट......

धो धो पाउस कोसळतोय. कधीचा कोसळतोय. थोड़ा सुद्धा उसंत घेत नाहीय्ये.घरात मी आणि छोटी फ़क्त. कधी पासुनची रडत होती, आई ची वाट बघत . रडून रडूनथकली आणि आता निपचित पडली आहे झोळीत. तिला रडतांना बघून मला पण रडू येऊलागलं होतं. आणि आता माझे पण डोळे सुकून गेलेत. नेहेमी एव्हाना ती येउनजात असते. अड़कुन पडली असेल कुठेतरी ह्या पावसात. तिच्या जवळ तर छत्री पणनाही.कोसभर अंतरावर जावं लागतं रोज तिला. बाबा पण सकाळी सकाळीच जातात निघून.चौकात उभे रहातात , त्या मुकादमाची वाट बघत. नशिबात असलं तर भेटते रोजी.नाही तर मग बसून रहातात तिथेच दिवसभर. रोजी असली की त्या दिवशी भेटतेखायला , आणि त्यांच्या पण पव्व्य्याची होते सोय. पव्वा मारला तरी बाबागपचिप झोपून रहातात , भांडत नाही इतर लोकांसारखे.बाबा ला कधी रोजी मिलायची तर कधी दिवस भर बसून रहावं लागायचं. खाणारीतोंडं वाढायला लागलेली. मग आईने विचार केला आणी तिच्या आवाक्यात असलेलीकामं .....म्हणजेच चार घराची कामं धरलीत.ते सगळे लोक मोठ्या घराचे होते. आमच्या वस्तीला ते झोपड़पट्टी म्हणायचे.आई मला कधी कधी घेउन जायची त्यांच्या कड़े. माझ्या सारखीच त्यांच्याकडे पणलहान लहान मुलं असायचीत. पण ती सगळी शाळेत जायची. त्यांचे कपडे ,शाळेचेड्रेस वगैरे खुपच मस्त मस्त असायचे. मलापण वाटायचं आपण पण त्यांच्यासारखे कपडे घालावे, शाळेत जावं ..... पण .... हं ...आमच्या झोपड़पट्टी मधे म्हणे असं काही करत नसतात. त्या घराच्या मालकीणबाई कधी कधी मला खाऊ द्यायच्या... मला आवडायचा तो, आई कधीच नाही करायचीतसं काही घरी. ती मुलं मात्र मला कधीच त्यांच्यात खेलायला नाही घ्यायचीतत्यांच्यात. त्यांच्या लेखी आम्ही झोपड़पट्टी मधली मुलं.गावाच्या सीमेवर असलेल्या मारुती मंदिरा पासून पुढे एक रस्ता होतात्याच्या ही पुढे होती आमची ती वस्ती. गावकुसाबाहेर ची आमची ती वस्ती.आमच्या झोपडी सारख्याच अजुन २० एक झोपड्या होत्यात तिथे. सगळे राहणारेलोक तिथे झोपडितच रहायचे, आमच्या सारखे.माझ्या जन्माच्या ही अगोदर ...खुप आधी ... कधीतरी भटकत भटकत पोहोचले होतेम्हणे ते इथे. गावाकडे होते , मोलमजुरी करून पोट भरत होते ... आणि मगअचानक आक्रित घडलं ...तो महापुर काय आला... म्हणे होत्याचं नव्हतं करूनगेला. घर दार भांडीकुंडी...इतकाच काय तर घरातल्या म्हातारा आणिम्हातारीला पण घेउन गेला, परत कधीच ना दिसण्यासाठी.त्यानंतर त्या दोघांचं मन रमेना तिकडे. तसाही खुप काही लला नव्हताच त्यादोघांना तिथला. पण मग तर त्यांनी ठरवलचं ते गाव सोडायचं म्हणून. सोडायचंगाव हें तर ठरलं , पण नेमकं जायचं कुठे ...त्याचा काही पत्ता नव्हता. मगआले भटकत भटकत असेच ..अन पोहोचले ह्या महानगरात.त्यावेळी हें शहर तसं फार मोठं नव्हतं म्हणे. असेल दीड-दोन लाखाची वस्ती.पण काम मिलायचं. तेव्हा सुद्धा घरं भाड्यानी मिलायची पण ... कमाई अशीनव्हतीच . मग कोणी तरी त्यांना ही जागा दाखवली. उजाड़ माळरानावरची. तुरळकझोपड्या असलेली.कुठून तरी वासे आनले , तट्टे आनले .. आणि शाकारली एक झोपडी. मी माझ्यालहानपणा पासून बघतेय... अगदी तशीच, तेवढीच ... अजुनही.रात्रभर रिमझिमणारा पाउस, पहाटे पहाटे त्यांन चांगलाच वेग धरला होता.चंद्रमौळी झोपडीला असलेल्या ठीगलामधून रात्रभर टपटपणा-या थेबांना थोपवूनधरणा-या त्या प्लास्टिकच्या झोळ्या आता रामप्रहरीच राम म्हणणार असंवाटायला लागलं होतं. खालून काठीने ढूश्या मारून मारून ते साचलेलं पाणीबाहेर काढण्यात चानीन रात्र जवळ पास जागुन काढली होती.मधेच म्हाता-याला ढास लागली, खोकल्याची ती उबळ थांबता थांबेना. प्लास्टिकढोसता ढोसता मधेच चानी थांबली, म्हाता-या कड़े धावली, एखादा पेला पाणीद्यावं म्हणून , तर म्हाता-याचं नशीब असं फुटकं की माठात एक थेंब पाणीनव्हतं. इकडे धुवाधार बरसत होता आणि तिकडे प्यायला एक थेंब पाणीनाही....कसली विडंबना. मग तिन कसबसं म्हाता-याला उठवून बसवलं . आडव्याचाउभा केल्यान की बरच वेळ खोकलुन झाल्यामुळे असेल म्हणा.... नेमकं काय असेलते असो पण आता म्हाता-याचं खोकलण ज़रा थांबल्या सारखं वाटत होतं .निस्तेज चेहे-यान आणि जवळ पास निष्प्राण डोळ्यानी म्हातारा आजू बाजू लाटकमक टकमक बघत होता. त्याच्या त्या खोल गेलेल्या डोळ्यात साठवलेल्याहोत्या त्या आठवणी. लहानशी चानी, तिची तिच्याहून लहान बहिन मुन्नी , चानीची माय ... सगळे कसे झरझर त्याच्या स्मृति पटलावर दिसत होते.रडून रडून थकली ... आणि झोपी गेलेली ती मुन्नी ...मग पुन्हा कधी उठलीचनाही. नंतर चानी आणि तिची माय , त्यांची आणि त्याची होणारी धावपळ... सगळसगळ कसं अगदी काल घडल्या सारखं वाटत होतं. जगण्याची अपरिहार्यता त्यांनाजगवित असावी.खुप खुप मेहेनत करू आणि स्वतःचे अगदी छोटेसे का होईना एक घर बांधू हीमंशा. पण रोजची कमाई फ़क्त पोटातच जिरून जायची. एखाद्या दिवशी नाही मिळालीरोजी की रोटीलाही मोताज असायचे ते लोक. कसंबसं जगण सुरु होतं.निस्तेजश्या चेहे-यावर चार सुरकुत्या अजुन वाढल्या. जगण सुरूच होतं. आताधावपळ पुर्विसारखी नव्हती होत , पण तरीही रोज ठिय्यावर बसून वाट पहांणसुरूच होतं. भाकरी सोबत कालवणाची सोय व्हावी म्हणून चानी ची मायदुरवरच्या चार घरी घरकाम करत होतीच. चानी आता मोठी झाली होती. त्याला कधीकाम मिळायचं तर कधी खाडा पडायचा. कधी मायला सणासुदीला चार घरी काहीमिळायचं , आणि मग त्याच्या कड़े रात्र साजरी व्ह्यायाची.त्या ही दिवशी असाच ठिय्यावर बसला होता , वाट बघत .... मुकादमाच्याबोलावण्याची. पण काही लक्षण दिसता नव्हतं. चानी... हो चानीच दिसत होतीती. दुरून धावत येत होती. बा ...बा.. ती त्याच्याजवळ पोहोचत धापा टाकितबोलू लागली. धावत आल्याने तिला धाप लागलेली होती. बा .... माय कशी कशी चकरते आहे .त्यानही मग काय विचार केला ... सोडला नाद रोजिचा ...आणि झप झप निघाला झोपडिकडे.लांब लांब ढांगा टाकत तो तड़क पोहोचला आणि कुडाचं दार लोटून आत शिरला. आतसामसूम जाणवली. त्या अंधारात त्याला आधी काही दिसलच नाही. मग दिसलीत्याला चानीची माय ... शांत झोपलेली ... कायमची ....त्याच्या पाठोपाठ शिरलेल्या चानी कड़े त्यांन बघितलं ,एकदा तिच्या कड़े आणिएकदा तिच्या माय कड़े बघत होता . एकदम भानावर आला आणि दुखःवेगाने मोठ्यानेहम्बरडा फोडला त्यांन .दिवस सरत होते. चानिनं आता मायची जागा घेतली होती. खाणारं एक पोट कमीझालं होतं. चानिनं नविन घरात कामं धरली होती. ही घरं जुन्या घरांपेक्षाजवळ होती. नवी वस्ती आता त्यांच्या उकिरडया च्या जवळ पोहोचली होती. त्याकॉलनी मधल्या सात आठ घरात भांडी धूण करून ती आता दोघांच्या पोटापुरतंमिळवून घेत होती .आता बरच उजाडलं होतं पावसाचा जोर पण ओसरला होता.बा ... येते रे मी .... म्हाता-या कड़े एक कटाक्ष टाकत ती ओरडली.किसनमामाच्या बावड़ी वरून एक कळशी भरून पाणी तिनं म्हाता-या जवळ ठेवलं .उगा सांड उबड़ नको करूस जरुरी असेल तर पी , असं सांगायला पण नाही विसरलीती त्याला.म्हाता-याची सोय लावून ती निघाली कामाला. पाउस आता पूर्ण थांबला होता.वस्ती ओलांडून ती पुढे निघाली. हमरस्त्याला लागुन असलेल्या कॉलोनी मधल्यानविन घरी कामे निपटवु आणि मग पुढे जावू असा विचार करत करत ती चालली होती.आणि तितक्यात तिला दिसले दोन मोठे बुलडोझर , वस्ती कड़े वळताना, त्याच्यामागे पोलिसांची मोठी निळी गाडी ...आणि त्यांच्या मागे एक काळी गाडी.बहुधा कोण्या शेठजिची असावी.... चानिच्या मनात शंकेची पाल चुकचुकली ....चानी तशीच वळली, वस्तीजवळ त्या सगळ्या गाड्या थांबल्या. पहीलेपोलिसांच्या गाडीतून भराभर पोलिस उतरलेत. त्यानंतर मागच्या काळ्यागाडीतून एक माणूस उतरला. धिप्पाड देहयष्टिचा, थोड़े पोटही सुटलेलं,डोळ्यावर काला गोगल घातलेला , आणि गळ्यात पिवळी धम्मक सोन्याची चेन ,बहुधा शेठजी असावेत , कारण मागे होताच एक पिलांटू छत्री धरून मागेत्यांच्या.शेठजींनी एक नजर टाकली वस्तिकडे ... त्यांच्या नविन ले आउट कड़े... अचानकएक वा-याचा झोत आला , पलिकडच्या कच-याच्या ढीगावर मरून पडलेल्या अनसड्लेल्या कुत्र्याचा वास त्या झोताबरोबर नाकात शिरताच शेठजी कासाविसझाले , लगेच एक सुगंधी रुमाल पुढे आला.क्या गंदे लोग है , कैसे जीते है भगवान के बलासे ... चला रे उचला त्याझोपड्या पटपट... साले गलंग लोग ...लोक बोम्बलायला लागले ... पण कुणी पुढे यायची हिम्मत करी ना. पोलिस बघूनघाबरून गेले सगळे. जमेल तसं सामान जमा करायला लागले.चानीच्या हृदयात धस्स झालं. ती पळाली भरकन तिच्या खोपटाकडे. जमेल तसंसावडायला लागली, क्षणभर म्हाता-याला कळेच ना काय झालय ते. टकमक बगाह्त तोकिरकिरला... काय झाल वं चाने...काऊंन असी करतासं... पिसं लागलं का वं?चानीला बोलायला फुरसत नव्हती. म्हाता-या कड़े बघायला पण नव्हती फुरसत .भराभरा भांडी पोत्यात भरली आणि धावत जाउन वडाच्या पारावार ठेवून आली.म्हातारा खुरडत खुरडत खोपटाच्या दाराशी आला. परत खोपटात शिरत तिनंम्हाता-याची वळकटी उचलली आणि त्या बरोबर काही कपडे पण बांधले गाठुडयातआणि परत धावत जाउन ठेवून आली त्या पारावर. आता खुरडत खुरडत म्हातारा पणवडा जवळ पोहोचला , आणि टकमक टकमक बघू लागला.गणु पैलवान, बाबू सुतार च्या झोपड्या उखडून आता ते अजस्त्र धुड वळलं होतंचानीच्या वाडयाकडे! आपल्या खोपटावर फिरणारा तो नांगर बघून चानीच्याडोळ्यान्ना अश्रुधारा लागल्यात...वाढत्या शहराच्या गरजा भागवण्या साठी, उकिरडा संपवून तयार होणा-या ५७३व्या ले-आउट चं भूमि पूजन होणार होतं म्हणे.आणि त्याच वेळी अचानक धुवाधार पावसाला परत सुरुवात झाली ...

सुनील जोशी१७/०७/२०११

बरजोरी करो SSS ना आ आज SSS.....

बरजोरी करो SSS ना आ आज SSS ... आळवून आळवून परवीन शामकंस गात होती. बरेच दिवसांनी ते सुर कानावर पडताच तो गेला थेट त्याच्या त्या विश्वात ... एका राखून ठेवलेल्या त्याच्या त्या विश्वात. ते विश्व , त्यांन कधीच उघडून दाखवलं नव्हतं कोणा कोणाला.

हळूच उठला, स्टडीत पोहोचला समोरची ५ पुस्तकं बाजुला केलीत, आणि त्यांच्या मागे ठेवलेली ती डायरी ... १९८० सालची डायरी काढली. दिनाक २४ मे... एक लालभड़क वाळलेलं गुलाबचं फुल. त्याच्या त्या दांडी काट्या सकट जपून ठेवलेलं. हातही न लावता त्यांन आपलं नाक नेलं त्या गुलाबा जवळ, एक दीर्घ श्वास घेत त्या पार वाळलेल्या गुलाबाचा गंध त्याने श्वासात भरून घेतला. दोन अश्रु ओघळले त्याच्या गालावरून. दिवसभर अस्वस्थ राहण्यासाठी तो आता मोकला होता. त्या गंधानं त्याच्या मस्तकात

झिणझीण्या उठल्या. हळुवार पणे ती डायरी बंद करत तो जागेवरून उठला. डायरी परत आपल्या जागेवर ठेवली आणि मग डायरी आपल्या जागेवर ठेवून तो आला परत आपल्या बसण्याच्या जागेवर . बसला तिथे विमनस्कपणे शुन्यात बघत.
अत्यंत गजबजलेली ती चाळ. मुक्काम पोष्ट संगम चाळ , सीताबर्डी. दाराला लागुन असलेली दारं , एका घरातून दुस-या घरात सहज शिरणारी ती पोरं. नाईक, जोशी , बाजूला मुजुमदार , करमरकर ... नविन येणारा हमखास चुकायाचा , जोश्यांच्या ऐवजी नाईकांकडे शिरणार, पाणी पिणार, काकू चहा मांडे पर्यन्त त्याच्या लक्षात येणार ...काही तरी वेगळ दिसतय... तोपर्यंत नाईक काकु चहा आणणार ... सोबत जोशी काकांना सुद्धा बोलावणार. सगळे कसे एका कुटुम्बातले जणू .

वय वर्ष सहा. वर्ग पहिला. नाव श्रीकांत मनोहर मुजुमदार. इवलीशी मूर्ति, उंची साडेतीन फुट, आज अक्खी चाळ उभी आहे ... त्याच्या शाळेचा पहिला दिवस . नविन दप्तर नवा गणवेश घालून श्रीकांत तयार झालेला शाळेत जायला. आणि त्याला निरोप द्यायला उभी संपूर्ण चाळ.

बाबांचे बोट धरून शाळेत प्रवेशति झाली ती बटु मूर्ति. आजूबाजूचं वातावरण बघून गान्गारून गेलेला तो जीव . शाळेची घंटा झाली . त्याला शाळेच्या आत सोडून बाबा माघारी वळले. आणि आता आपलं कसं होणार ह्या भितिनं एकदम रडू फुटलं त्याला.

हळुहळु शाळेची सवय झाली . रिक्षा आली की तयारच असायचा. आता तर रविवारची सुट्टी पण नको असायची. शाला नाही म्हंटलं की रादयाला व्हायचं . कविता, पाढे ,गोष्टी, ह्यात रमायला लागला आता तो. खुप सारे मित्र पण गोला झाले होतेत आता . आपल्या नविन विश्वात रममाण झाला होता आता तो.

मनोहर मुजुमदारांनी सौंशी सल्ला मसलत केली आणि दीवाळीच्या मुहुर्तावर वर्धा रोड वर कर्वे नगर ला प्लाट च्या खरेदीचा मुहूर्त निघाला. संगम चाळीतलं घर तसं जुन्याच पद्धतीचं होतं, लहान पण पडायचं , म्हणून मग इकडे प्रशस्त बंगालाच घेतला बांधायला.

शनिवार, रविवार आणि सुट्टीच्या इतर दिवशी स्वतः जातीने हजर राहून मनोहर त्या कामावरं देखभाल करायचा. आजूबाजू ला अजुन हवी तशी वस्ती पण नव्हती झालेली आणि रस्ते सुद्धा कच्चेच होते. कधी कधी बाबा आईला पण घेउन जायचे आणि मग अस्मादिक एक तर ..प्रश्नच नाही ...जावचं लागायचं. फार कंटाला यायचा , पण पर्याय नसायचा. कधी कधी मग तो कंटाला करायचा , जोशी किवा नाईक काकुंकडे च तो थांबुन रहायचा. आणि आई बाबांना जाऊ द्यायच चा. खुशाल...
पहिल्या वर्गाची परीक्षा झाली , श्रीकांत पहिला आला. आई बाबांना खुप आनंद झाला. अक्ख्या चाळीला पढ़े वाटलेत.

त्याच दिवशी संध्याकाळी मोट्ठ्या मोट्ठ्या पोथ्या , पुस्तक घेउन एक लांब शेंडीवाला माणूस त्यांच्या घरी आला . या या गुरूजी म्हणत बाबांनी त्यांचं स्वागत केलं . मग बरच वेळ बसून बाबा आणि ते चर्चा करत होते. मोठ्या मोठ्या चोपड्या उघडल्या , काहीतरी लिहिलं , गणितं केल्या सारखं ... मधुनच आई डोकावून जात होती. नंतर आईने गुरूजींना केशरी दूध दिलं.

यंदा श्रीकांत ला आठवं वर्ष लागलेलं आणि नविन घर पण बांधून पूर्ण झालेलं , श्रीकांत च्या व्रतबंध आणि नविन घरात गृहप्रवेश असा दुहेरी कार्यक्रम ठरला. सगल्या नातेवाईकांना निमंत्रण गेलीत, कार्यक्रमाच्या तयारिची सुरुवात झाली. मुहूर्तवडे ... वगैरे वगैरे, सगळे चाळकरी उत्साहान सहभागी होत होते त्या सगल्या कार्यक्रमात. श्रीकांत मात्र सुट्ट्या असल्याने मित्रांबरोबर खेळण्यात मग्न असायचा .

एक दिवस सकाळी सकाळी आजी, आजोबा, आत्या , काका ,काकु आणि त्यांची चिल्ली पाल्ली सगळे लोक घरी आलेत. दुपारी मामा, मामी, मावशी , आजोबा वगैरे लोक पण आलेत. आता घरात नुसता गोंधळ उडाला होता. आता श्रीकान्तला घरातल्या घरातच खेलायाला खुप सवंगडी मिलालेत.

दुसा-या दिवशी सगळे जण नविन घरी गेले. संगम चाळी पेक्षा हें घर खुपच प्रशस्त होतं . समोर मागे आंगण, मोठ्या मोठ्या खोल्या, प्रशस्त हॉल , कलात्मक बांधकाम, सगळ्यान्नी आई बाबांचं कौतुक केलं , अभिनंदन केलं. बाबा आणि आईच्या चेहे-यावर समाधान दिसत होतं .

२३ आणि २४ तारखेला मग जंगी कार्यक्रम झाला. चार दिवस आनंदाला उधाण आलं होतं जणू. २३ ला गृहप्रवेश आणि २४ ला व्रतबंध , छोट्याश्या श्रीकांतला खुप खुप मजा आली. चाळीतुन आता ते सगळे बंगल्यात रहायला आलेत. सगल्या बच्चे कंपनीला सुट्ट्या असल्याने मुक्काम आठवडाभराने वाढला होताच. पण नंतर हळुहळु एक एक जण आपापल्या गावी जायला निघालेत.

आता घरी फ़क्त , आजी आजोबा , श्रीकांत , आई आणि बाबाच उरले होते.
सदा गर्दीत रहायची सवय झालेल्या श्रीकांत ला आता इकडे फारच एकटं एकटं वाटायला लागलं इकडे फारशी माणसंच दिसेनात. आजूबाजू ला काही बांधकामं सुरु होती , तिथे खेलायला वाळु आणि काम करणारे मजूर येवढचं दिसायचं. वैतागुन जायचा श्रीकांत , आणि बर्डिला परत चला म्हणून मागे लागायचा .

मग रविवारी बाबांनी त्याला सकाळी सकाळी संगम चाळी मधे सोडून दिलं , दिवसभर खेळुन मग स्वारी जाम खुश झाली. संध्याकाळी बाबा घ्यायला आलेत तर श्रीकांत परत जायलाच तयार नव्हता. कसं बसं तयार केलं , सगळ्यान्नी समजावलं ... आणि मग तो तयार झाला कसा बसा..

साधारण १५-२० दिवस असे गेलेत . ३-४ वेळा श्रीकांत जुन्या घरी राहून आला दिवस दिवस भर.

त्या दिवशी त्यांच्या समोरच्या पूर्ण झालेल्या बंगल्या समोर एक ट्रक येउन उभा झाला. नेहेमीच्या वाळु गिट्टी च्या पेक्षा वेगळा होता हा ट्रक . त्यातून घर सामान उतरवत होते ते लोक आणि घरात नेउन ठेवित होते. श्रीकांत कौतुकाने बघत होता.

सामान ठेवून होता होता मागाहून एक कार आली, त्यातून एक बाई , एक मुलगी छोट्टीशी आणि एक माणूस असे ३ लोक उतरले आणि त्या बंगल्यात शिरले. सामन उतरवून तो ट्रक आता निघून गेला होता.

थोड्या वेळाने दारावर टकटक आवाज झाला. मघाशी त्या घरात आलेल्या बाई दार वाजवित होत्या. श्रीकांत च्या आईनं दार उघडलं . पाण्याची कळशी हातात घेउन दारात त्या बाई उभ्या होत्या.
पीनेका पानी मिलेगा ?
आईनं त्यांना आत बोलावलं , कळशी भरून पाणी दिलं, आणि म्हणाली ..चहाला या सगळे जण
त्या बाई म्हणाल्या ... अरे रहेने दीजिये चाय वाय क्यों तकलीफ करते हो?
आई म्हणाली तकलीफ किस बात की ... नविनच आलात ना ..तितकीच ओळख होइल , नक्की या .
पाणी घेउन त्या बाई गेल्यात...


साधारण पणे पाऊण एक तासाने मग ती मंडळी श्रीकान्तच्या घारी प्रवेशति झाली. गप्पा टप्पा सुरु झाल्यात. त्या आंटी अंकल ला श्रीकांत आवडला. आणि ती छोटीशी मुलगी , परवीन तिचं नाव बावरलेली वाटली. ज़रा गप्प गप्पच होती ती.

हम लोग नांदेड से आये. साहब का तबादला हुआ ... त्या आंटी सांगत होत्या.

आता बोलायला , खेलायला कुणी तरी बरोबरिचं मिळणार म्हणून श्रीकांत ची स्वारी खुश दिसत होती. परवीन चे अब्बा एम् आय डी सी ला होते. सकाळी लवकर जात आणि संध्याकाळी जरा उशीराच परतत. श्रीकांत च्या बाबांशी बोलून त्यांनी परवीन ला पण श्रीकांतच्याच शाळेत घातलं. दोघांच्या शाळेची वेळ आणि रिक्षा पण एकच होती. दोघांचं पटायचं पण खुप खुप एकमेकांशी. ती श्रीकान्तला श्री म्हणायची आणि तो तिला परी.
नावासारखीच होती ती. परी...

आता बरीचशी घरं पण झाली होती तिकडे. आणि हळुहळु लोकही रहायला येऊ लागले होते तिथे. ओळखपाळख होत होती सगळ्याची, खेलायला पण आता खुप जण होते, पण श्रीकांतचं परवीनशी जितकं पटायचं , तितकं इतर कुणाशीच नव्हतं पटत.

आता श्री दहावीला आला होता आणि परी ८ वी ला . दोघही आता शाळेत सायकलनी जात असत. एक दिवस असच शाळेत जात असतांना कुणीतरी टवाळ मुलाने परवीन ची खोडी काढली. श्री होताच मागे येत , त्याने त्या मुलाला मस्त बदडून काढले , मारामारी झाली तेव्हा रस्त्याने येणा-या लोकांनी मारामारी सोडवली. मग घरी आल्यावर बाबा पण रागावले त्याला. त्याला कळेचना का रागावाताहेत म्हणून.

आता तो अभ्यासात पूर्ण रमून गेला. परीक्षा झाल्यात , अपेक्षे प्रमाणे श्रीचे पेपर मस्तच गेले होते. आता वाट होती रिझल्टची.
रिझल्ट लागला. श्री बोर्डातुन दूसरा आणि शाळेतुन पहिला आला होता. सगल्यांनी अभिनंदनाचा वर्षाव केला. बाबांनी जंगी पार्टी दिली त्याच्या या यशाची .. परी पण जाम खुश होती त्याच्यावर.

श्री आता बारावीला होता आणि परी दहावीला. करीअरचं वर्ष म्हणून खुप जोरात सुरु होता त्याचा अभ्यास. परी पण अभ्यासाला भिडली होती. कधी काही डिफिकल्टी आली की विचारायची श्री ला. आणि तो पण तिला समजावून सांगायचा खुपच सहजपणे . कसून मेहेनत सुरु होती दोघांची.

पाठो पाठ बारावी आणि दहावी च्या परीक्षा झाल्यात. कसून अभ्यास केलेला , त्यामुळे निकालाची चिंता अशी नव्हतीच. दोघे ही आता रिलेक्स झालेले होते. आई बाबांना सांगुन मग ते सिनेमाला जा , नाटक बघ असले उद्योग करायचे.

मस्त दिवस जात होते.

२४ में, श्री चा वाढ दिवस. त्या दिवशी सगळ्या मित्र मैत्रिणीन्ना श्री ने पार्टी द्यायचे ठरवले. सगळे मित्र जगत ला येणार होते. वाढ दिवसाची पार्टी म्हणून सगळ्यान्नी त्याला बुके , आणि गिफ्ट्स दिलेत.
परवीन ने मस्त लाल गुलाबाचे फुल दिले .
त्याला खुप खुप आवडले ते .

आज सकाळी सकाळी च परी धावत आली श्री च्या घरी ... अरे श्री उठ उठ ... तुझा रिझल्ट आहे परवा ... पेपर मधे बातमी आलेली आहे बघ ....

डोळे चोळतच श्री उठला ...आणि बघू बघू म्हणून त्याने तो पेपर तिच्या हातातून जवळ जवळ ओढूनच घेतला. अचानक ओढलेल्या पेपर मुळे परविनचा तोल गेला अणि ती पडली धप्पकन त्याच्या अंगावर ...

काय रे श्री किती धसमुसला तू ? कृतकोपाने परवीन बोलली. आणि अंग चोरत उठून उभी झाली.

ए ढमे माझा रिझल्ट सांगतेस ... आणि तुझ्या निकालाची पण तारीख आलेली आहे की . ती सांग ना ...

दोघांचे निकाल लागलेत. आधी १२ विचा ... त्यात श्री नेहेमिप्रमाने मेरीट मधे होताच... आणि ह्यावेळी १० वि मधे परवीन मुलिंमधे राज्यात पहिली आली होती. ... कालोनी मधे सगळ्यानी जयजयकार केला दोघांचा . दोन्ही घरात आनंदाला उधाण आलं होतं.

श्री ने व्ही आर सी ई ला मेक्यानिकल ला एडमिशन घेतली आणि परी ने ११ वि त शिवाजी ला . बाबा खुश होते त्यांनी श्री ला मोटर सायकल घेउन दिली आणि परवीन च्या अब्बानी तिला कायनेटिकहोंडा, ट्यूशन ला जायला लागेल म्हणून .

ए श्री तुला वेळ आहे का रे ...

का गं ... काही डिफिकल्टी आहे का?

हं ... नाही नाही डिफिकल्टी नाही तशी ..पण मला जरा गाडी शिकव ना ...
ओ के ... संध्याकाळी शिकवतो ... चालेल ...
हां चालेल ..

मग सुरु झाली शिकवणी . बैलेंस जमेपर्यंत तिच्या पाठी मागे बसून ह्यांडल धरायला पाठीमागुन बगले खालून त्याला पुढे हात घ्यावे लागले. त्यावेळी त्याला जरा अवघडल्या सारखं झालं, तो बावचळला ...पण परी बिनधास्त होती.

आजकाल एकटा असतांना त्याच्या डोळ्या समोर , मनात परीचाच विचार असायचा .

एकटा बसला असतांना श्रीला जाणवायचे तिचे आभास . त्याला व्ह्यायचे सतत तिचे भास् . मनोमन तिच्यावर प्रेम करायला लागला होता तो. त्याच्याही नकळत .
नुकताच २२ वा वाढ दिवस झाला श्रीचा ... त्या दिवशी पण नेहेमी प्रमाणे परी ने त्याला गिफ्ट दिले लाल गुलाबाचे फुल ...

आज एका मल्टी न्याशनल कंपनी ची appointment order श्री ला मिळाली. Executive म्हणून ... खुश होता तो ...
लगेच फोन वर त्याने परी ला सांगितले ... परी मी आता स्वताच्या पायावर उभा झालोय ...
घरी पोहोचला ...
तितक्यात परवीन चे अब्बा त्यांच्या घरी आले ..जवळ जवळ ओरडतच ... भाभीजी भाभीजी
अरे भाभी जी कुठे आहात ? खुश खबरी है ... कुठे आहात ...
करत करत ते थेट पोहोचले किचन पर्यंत ... आई कणकेचे हात घेउन बाहेर येत होती ... जवळ जवळ आपटणारच होती त्यांच्यावर ... पण वाचली....

क्या हुआ भाई साहब ...बड़े खुश नजर आ रहे हो...
अरे भाभी जी बात ही कुछ ऐसी है ... मुह मीठा करो ...
अपनी परवीन का निकाह तय हुआ है ...
अरे वाह ये तो बड़ी अच्छी खबर लाये हो ...
श्री ने ऐकले आणि जणू त्याच्या डोक्यावर आभाळच कोसळले....

एकदम सुन्न झाला तो ... एकदम चेहेरा उतरला त्याचा ...
और भाईजान आप भी सुनिए और एक खुश खबर ...
श्री का भी सिलेक्शन हुआ है ...
अरे वाह .... ये तो बड़ी अच्छी बात हुई ...
आता ते काय बोलाताहेत ते श्री ला ऐकू येईना ...

इतक्यात परी ची आई आली धावत ..धापा टाकत तिथे ...
आजे सुनते हो ... ये क्या हुआ... हाय रब्बा...
अभी अभी अस्पताल से फोन आया .... वो कहे रहे थे ... परवीन का एक्सिडेंट हुआ है ...

सगळे हबकले .... श्री ताडकन उठला...
कहा हुआ एक्सिडेंट आंटी जी ... और कौन से अस्पताल में है वो ...
धावत पळत सगळे जण दवाखान्यात पोहोचले...
पण उशीर झाला होता ...
तिची बैग घेउन अब्बा हमसा हमशी रडत होते...
बैग च्या आत श्री साठी घेतलेले ग्रीटिंग कार्ड ... आणि एक टप्पोरे लाल गुलाबाचे फुल होते...

आज पन्नासावा वाढ दिवस .... परत तेच सुर कानावर पडले .... परवीन सुलताना चे सुर ... बरजोरी करो ना ...आज ...

मजबूर करत होते .... जगायला आणि .... परत जगायला ...

वाटलं नव्हतं परी मला,

तुला कळलं कसं की मी तुझ्या वाचून जगु नाही शकणार ते ...

म्हणून का असं दूर जायचं निघून ... कसली ही बरजोरी केलिस ..परी कसली ही बरजोरी गं ...


सुनील जोशी
२१/०७/२०११